De minimens ligt wat te jengelen in haar bed. Of te kletsen, of iets er tussenin. We zijn deze ochtend weer samen opgestaan en nadat we beneden wat gedronken en gespeeld hebben is het nu tijd voor een dutje. Dat betekent dan dat zij een klein slaapje doet en ik mezelf verder vermaak met kranten, een boek, de vaat van gisteren, kippen en katten die eten willen, of zoals nu; een laptop.
Photo by Kelly Sikkema on Unsplash
Door het keukenraam kijk ik uit op een deel van een gebruikt speeltoestel wat sinds gisteren hier in onze voortuin staat te wachten tot de volgende actie. Het is de wip-wap. Er staat ook nog een ander klein eenpersoons wipkip-achtig ding, maar die zie ik niet. Gisteren heb ik samen met de ene opa deze toestellen opgehaald ergens op een verlaten gemeentewerf in Giessen, waar de opa doordeweeks weleens te vinden is in verband met zijn werk. De rit er naartoe gaat door een gebied wat ik op sommige plaatsen herken van vroeger.
Vroeger toen ik zelf nog klein was, we eerst zelf nog woonden in die regio, maar vooral van later, wanneer we op bezoek gingen bij mijn opa, mijn oma, mijn opa en oma en andere familieleden. Giessen, de plaats waar het ene huis van mijn opa stond, het andere stond in Frankrijk. In dat huis kreeg ik altijd pomtips en was er een schuurtje met alle gereedschap van de wereld. Althans dat zijn de dingen die ik me vooral herinner, het is al lang geleden. Opa had een baard en zijn naam was dus ook opa baard. Dat hij eigenlijk Piet heette deed niet zoveel ter zake.
De minimens heeft inmiddels haar eigen opa baard en terwijl ik met de ene opa een tripje naar het verleden maakte, was deze opa baard in het heden bezig met het gereedschap wat ik inmiddels verzameld heb ik mijn eigen schuur. Samen met de sous-chef wordt er hard gewerkt aan een nieuw onderkomen voor de drie kippen. Om hun huidige huis heen wordt een soort villa opgetrokken die waarschijnlijk in staat is heelhuids uit een tornado te komen, mochten die hier over een jaar of tien plotseling voor gaan komen.
Bij het inladen van de speeltoestellen blijkt de wip toch wat meer gehavend dan opa in eerste instantie had gezien, maar dat is volgens hem wel te verhelpen. Aankomende week doet hij zijn cape om en spreekt hij zijn krachten als superopa aan; hij kent het speeltoestellenbedrijf en gaat op zoek naar een nieuw onderdeel. We laden ze daarom allebei uit in de voortuin en brengen de geleende aanhanger terug naar de plaats van bestemming.
De klusopa en de sous-chef werken gestaag door aan de kippenflat en ik krijg de vraag of ik me even wil ontfermen over de minimens, zodat het klusteam hun handen vrij heeft. Prima, ze ligt op dat moment nog op bed en het ontfermen bestaat verder alleen uit een verplaatsing van bed naar kinderwagen, vanwaar ze een mooi uitzicht heeft op alles wat er in haar tuin gebeurd. Net als de kippen schrikt ze af en toe van de afkortzaag die een balk afkort, maar verder heeft ze schik om alles wat ze ziet gebeuren.
Ik loop de tuin door met een snoeischaar en slakkenkorrels en zet een eerder die dag geleverde buxus-mot val in elkaar. Eerder deze week bleek namelijk dat de beruchte rups weer wakker is geworden. De val zou een ecologisch verantwoorde oplossing moeten zijn die echt werkt (volgens de maker althans). Het is een laatste poging, anders zie ik het somber in voor de buxushaagjes die we geërfd hebben van de vorige bewoners. Nu is die val, met een volgens mij nu ook weer niet zo’n heel erg verantwoord lokmiddeltje, bedoeld voor de motten. Terwijl die motten op dit moment toch echt nog rupsen zijn en die rupsen zich te goed doen aan de groene struikjes. Ik ben benieuwd.
Met een vergiet en een klein schaartje loop ik ook nog even de kas in. Er is wel weer een kleine oogst spinazie en rucola uit te halen en die kan ’s avonds mooi als een schaal groen bij de geplande bieten-couscous. Vanuit de kas hoor ik dat de minimens het zat is en naar bed wil. Niet zonder fles, maar dat is vanzelfsprekend. Of althans, dat is het voor ons. Net zoals al het andere wat ik hier boven heb beschreven niet meer dan vanzelfsprekend is. De vrijheid om te gaan waar we willen, de vrijheid om altijd te kunnen eten, altijd te kunnen drinken en altijd te kunnen slapen. Veilig, zonder na te denken en zonder ons zorgen te maken.
Vrijheid, voor ons heel vanzelfsprekend. Het zit in alles, in alle kleine zaken die we in ons leven meerdere keren per dag zonder er bij stil te staan voor lief nemen. En dat is prachtig.