Het boek wat ik op dit moment lees; ‘De onbewoonbare aarde’ van David Wallace Wells, staat vol met verwijzingen naar wetenschappelijke onderzoeken. Ik heb het zojuist even nagekeken, maar het boek bevat ruim 70 pagina’s met voetnoten, verwijzingen naar uitgevoerde onderzoeken, publicaties, of andere boeken. Het ging me te ver ze exact te tellen, maar ik schat in dat het gaat om zo’n 750 tot 1.000 verwijzingen. Dat is aardig wat leeswerk geweest voor de schrijver.
Photo by Andy Hutchinson on Unsplash
Het boek heeft nogal een onheilspellende titel en in de eerste hoofdstukken die ik tot nu toe doorgeworsteld heb, doet die titel het boek zeker eer aan. De schrijver geeft ook ruiterlijk toe dat zijn verhaal, zijn pleidooi, een nogal apocalyptische invalshoek heeft, terwijl hij in zijn dagelijkse leven zichzelf toch zou betitelen als een optimist. Het boek is een kijk op jarenlang onderzoek naar ons klimaat en hoe we dat met zijn allen collectief vakkundig aan het verkloten zijn, verkloot hebben en aan het verkloten blijven.
Het boek zal door de vrienden van Thierry Baudet afgedaan worden als een verhaal voor ‘klimaatdrammers’, een nieuw woord wat ik tegenwoordig vrij vaak tegen lijk te komen. De discussie over het klimaat is grotendeels gemarginaliseerd tot ‘voor- en tegenstanders’, ‘gelovers’ en ‘niet-gelovers’, terwijl het hier toch niet echt gaat over religie, spoken, aandelenkoersen, of andere sprookjes. Het is harde wetenschap, feiten, maar we bevinden ons nu eenmaal in een ‘post-truth’ tijdperk, dus wat waar is en wat niet doet er steeds minder toe. We kiezen zelf wel wat we geloven of niet en zoeken daar een waarheid bij.
Het probleem met de talrijke wetenschappelijke onderzoeken die het boek aanhaalt, poogt uit te leggen en overzichtelijk probeert aan elkaar te koppelen, is dat het allemaal zo ver van ons bed is, zo ver in de toekomst, over zoveel tijd uitgesmeerd, zo megalomaan en ingewikkeld, dat het voor ons als individu ook niet meer te begrijpen is. Het is een probleem dat alleen door een samenwerkende wereldorde beperkt, of in een utopisch geval, opgelost kan worden.
Helaas is die wereld meer dan ooit bezig met het beschermen van hun eigen grenzen, dan samenwerkingen in deze richting op te tuigen. Ik ben benieuwd waar we staan als ik dit stukje over twintig jaar nog eens terug lees.
Een gedachte over “#459 Klimaatdrammers”