Voor me op tafel staan de restanten van ons diner. Eigenlijk was het plan vanavond verse bieten-couscous te eten, maar omdat ik wat later thuis was door de maandelijkse do-mi-bo, was er niet heel veel tijd om dit in mekaar te flansen. En eerlijk gezegd, sinds een uurtje of drie vanmiddag had ik ook geen zin meer in die couscous en gaf hier via wat appjes al een paar hints over.
Toen ik na de borrel eenmaal in de trein zat, was het besluit dat er vanavond niet gekookt zou gaan worden dan ook snel gemaakt. Sushi bestellen, dat gaan we doen waren we het al snel eens. En, toen ik de deur opentrok en vrij vrolijk ons huis binnenstapte, was ik blij dat ik niet meer hoefde te koken. Ik roep naar de andere kant van het huis. Mijn gevoel zegt dat daar de minimens en haar moeder samen zitten te kletsen. In de keuken.
En ja, zodra ik in beeld kom is het enthousiasme via het hele lichaampje van de kleine bourgondiër in haar kinderstoel af te lezen. Ze heeft net haar maaltje achter de kiezen, prei, broccoli, aardappel en peterselie als ik het goed gehoord heb. Ze lacht breeduit, stuitert wat in haar stoel, slaat met haar handjes op het blad en slaakt wat vreugdekreten. Een uitbarsting van pure emoties. Ons huis is inmiddels ook helemaal haar huis geworden, haar thuis. De plaats waar ik iedere dag weer graag thuiskom.
Welkom in de wereld
Welkom in de tijd
Welkom in ons leven
Welkom in ons huis
Ze heeft hier meer dan we ooit konden inschatten gehoor aan gegeven…