De dag begint onverwacht hectisch, wanneer ik tegen het einde van onze afspraak bij de verloskundige, via een collega te horen krijg dat mijn afspraak van 9:00 uur te wachten zit bij de receptie. In mijn hoofd had ik toch echt pas om 10:00 uur bezoek verwacht deze ochtend, maar na een snelle check blijkt de agenda in mijn hoofd niet helemaal synchroon te lopen met mijn daadwerkelijke agenda.
Photo by Hai Nguyen on Unsplash
Zoals we inmiddels gewend zijn valt er niets bijzonders aan te merken op de groei van onze kleine meid en heeft ook de sous-chef zelf nog steeds geen opmerkingen. Om de beste meneer niet te lang in het ongewisse te laten zitten bij onze receptie, zet de sous-chef me even af op het werk en blijft de fiets voorlopig in de schuur. Alles wordt vergeven en ik ben uiteindelijk slechts tien minuten te laat. Een koekje van eigen deeg is er wel meteen, want waar ik dacht dat ik met een uurtje wel klaar zou zijn, tikt de enthousiaste man tegenover me met gemak de twee uur aan. Zo vliegt de dag wel voorbij.
Qua diner is er een tweetrapsraket. Vanwege de diplomauitreiking van haar zus is de sous-chef afwezig en eet ik eerst alleen thuis met mijn zus en haar man, die nog steeds volop in de schilderwerkzaamheden en aanverwanten zitten. Ik draai een zuurkoolstamppot in elkaar en omdat ik niet weet wat het verdere plan van de avond wordt, eet ik zelf ook maar even een bordje mee.
Op een gegeven moment is er toch een plan en krijg ik de opdracht een rijsttafel te gaan halen bij de lokale Vietnamees. ‘Die voor zes personen’ luidt de opdracht. Dat dit uiteindelijk voor 60 personen ook nog genoeg was geweest had van tevoren bedacht kunnen worden, maar het smaakt er niet minder om, morgen ook niet. De Vietnamese mevrouw maakt me nog wel even uit voor gek, als ze ziet dat ik op de fiets ben en snelt gehaast terug naar binnen om één van de twee volle dozen om te pakken in plastic tassen die ik aan het stuur kan hangen. De dozen op elkaar zetten kan echt niet, dan plet ik de Wan Tan soep.
In de koelkast nu dus overgebleven zuurkool en een lading Vietnamees. Allebei heel Hollands op hun eigen manier.