De wereld is bezaaid met onzekere mannen. Mannen die vinden dat zij om één of andere onverklaarbare, zichzelf toegeëigende reden, meer te zeggen hebben dan vrouwen. Of zelfs het één en ander te zeggen hebben óver deze vrouwen. Met als hoofdreden om hiermee indruk te maken op andere onzekere mannen. We denken hier in ons land, wat we als vooruitstrevend en beschaafd beschouwen (althans de meesten volgens mij, waaronder ikzelf) al snel aan landen hier ver vandaan, aan culturen vaak grotendeels gebaseerd op religieuze fundamenten. Culturen die in onze optiek nog iets achter lopen op de rest van de wereld wanneer het op beschaving en emancipatie aankomt. Het Amerika van vandaag de dag bijvoorbeeld.
Photo by Anthony Melone on Unsplash
Vandaag, op de dag dat Dr. Christine Blasey Ford getuigt tegen Brett Kavanaugh, een enge, zichzelf als een soort koorknaap neerzettende vriend van Trump, merk ik echter dat gelijkheid hier in ons land ook helemaal niet zo vanzelfsprekend is als het voor mij lijkt. Het kan zitten in kleine dingen, zoals flauwe grapjes over koken en schoonmaken, praten over ‘onder de duim zitten’, wanneer een man aangeeft thuis net zoveel te doen als zijn partner.
Dr. Ford geeft vandaag aan dat ze deze getuigenis niet aflegt omdat ze dit zo graag wil, ze is zelfs doodsbang. Iets wat ik begrijp als de President van Amerika, de primaat in Chief, je een dag eerder nog afschildert als een fraudeur, want als het echt was gebeurd dan had je wel eerder aangifte gedaan. Nee, ze doet het omdat ze vindt dat ze dit moet doen voor alle vrouwen die iets soortgelijks is overkomen. Iets wat nu meer nodig lijkt dan ooit tevoren. Als de meneer, die nu genomineerd is om het hoogste rechtsprekende orgaan van het (vooralsnog) meest invloedrijke land ter wereld voor de rest van zijn leven te gaan bemannen, jou als meisje ooit heeft aangerand en heeft aangevallen, dan is de mening van de machtigste man ter wereld daarover blijkbaar: ‘jouw kans is geweest, nu moet je je mond houden’.
Vandaag buigt een commissie van senatoren zich over de zaak. Een commissie bestaande uit elf mannen en vier vrouwen, just sayin’. ‘Boys will be boys’ zei Donald er verder over, doelend op het feit dat jongens dit soort dingen nu eenmaal doen. Ze krijgt de hele wereld over zich heen, de ene reactie nog misselijkmakender dan de ander. De wereld heeft nog een lange weg te gaan als dit de huidige status is in de ‘beschaafde’ landen.
Laat ik zelf maar beginnen met blijven doen wat ik nu al doe, dingen als koken, zo nu en dan stofzuigen, thee zetten terwijl ik zelf nooit thee drink en er straks bewust willen zijn voor mijn dochter, door een dag minder te gaan werken. Voor mij de normaalste zaak van de wereld, zonder daar bewust een feministisch tintje in te zien. Voor anderen blijkbaar nog steeds zaken om af te moeten doen als; ‘je zit zeker onder de duim’, of altijd gekscherend, maar nog veel erger; ‘je hebt ze zeker niet goed afgericht’.
Ik laat ze vaak maar, ze hebben thuis waarschijnlijk toch al niets te zeggen…