Het was vroeg vanochtend en de wind wilde een andere kant op dan mijn fiets. Degene op die fiets, ik dus, moest wat meer kracht zetten dan normaal om, een beetje fatsoenlijk vooruit te komen. Met het spontane hardlooprondje van gisteravond nog ergens in de benen, was dit een abrupte manier van wakker worden.
Photo by Laura Clugston on Unsplash
Fris en wellicht zelfs fruitig om 7:00 uur op kantoor, dat was deze week nog niet eerder voorgekomen. De dag is gevuld met grote en kleine discussies, over markten die verovert moeten worden, maar ook over liefdes die niet meer verovert gaan worden. De vrijdag gaat snel voorbij en het is tijd om naar huis te gaan. Even naar buiten kijken, welke kant gaan de vlaggen op? De goede kant. Deze keer zoekt de wind dezelfde weg als ik en soms lijkt het meer op vliegen dan op fietsen.
Even langs de supermarkt die aan de route ligt, niet mijn favoriet, maar soms gaat gemak boven kwaliteit en beleving. De sous-chef is vandaag haar techniek bijspijkeren op een cursus en wordt daar tevens voorzien van de lekkerste vegetarische gerechten naar ik heb vernomen. Dat betekent dus dat het thuis een tafeltje voor één wordt. In de praktijk betekent dat vaak maar één ding; vissticks op de bank, niks tafeltje voor één, niks culinaire hoogstandjes. Een zak witte bolletjes, een doosje vissticks en vooruit een zak chips, het is immers vrijdag en ik heb tijdens de lunch al een bak sla op.
Thuis besluit ik eerst mijn gister gedane belofte aan mezelf in te lossen en trek de sportkleren die over de badrand hangen nog een keer aan. Door de ijzige kou wordt er niet gezweet, een rare beleving voor iemand waar normaal de druppels van het voorhoofd lopen. Een rondje van vijf kilometer, douchen, vissticks bakken, klein tukje op de bank, wakker worden, zak chips leegeten, klein beetje cola erbij en je de rest van de avond voelen als een net opgeblazen luchtballon.
Het is even wennen nog, rennen en eten combineren.