Vrijdag is bij uitstek een onbestemde dag voor wat eten betreft, qua werk ook overigens. De laatste dag van de werkweek wordt meer niet, dan wel meegenomen in de wekelijkse plannen. Die plannen ontstaan meestal op zaterdag bij de groenteboer, of op zondag bij de Albert Heijn. Vroeger kwam vrijdag hier nog wel eens in voor, maar dat resulteerde altijd in een bergje overgebleven niet gebruikte groente (soep). Niet zelden omdat we gaandeweg de week toch niet één avond, maar twee avonden niet thuis blijken te eten.

Photo by Mike Petrucci on Unsplash

Vrijdagmiddagborrel

Op vrijdag wordt er dus niet vaak vanaf scratch iets gekookt, vrijdagmiddag is meer iets voor een borrel. Die dan vanzelf overloopt in de avond. Uitzonderingen daar gelaten wanneer er vrienden aanschuiven. Maar goed, een borrel en niks eten gaan niet zo goed samen, dan gaat het licht wel heel vroeg uit. Daar is een oplossing voor, een oplossing die de moeders, oma’s en overgrootoma’s van deze wereld al als volwaardige maaltijd op een vaste dag in de week serveerden. De kliekjes.

Nieuwe stijl

Kliekje, mooi woord. In dit geval betekent het overblijfsel. Het kan ook een samenklontering, een samensmelting, een hechte groep mensen betekenen. Die groep mensen sluit dan andere niet gelijk gestemden dan weer uit. Iets wat de kliekjes eten verzameld tijdens de week niet bepaald doen. Alles kan samen, soms letterlijk. Erwtensoep met curry, nog net niet in dezelfde pan. Een plastic bakje rode kool uit de vriezer, een kliekje van verder terug, verdwijnt toch maar weer in de koelkast, teveel van het goede. Zondag maar een extra kliekjesdag inlassen. Kliekjesdag nieuwe stijl. Met een overblijfsel van eerder als hoofdingrediënt, een compleet nieuw gerecht samenstellen.