De twee beste voetballers ter wereld gaan allebei naar huis. Schreef ik al eerder over het feit dat je zonder team nergens bent, bleek dat vandaag eens te meer waar te zijn. De sous-chef is in Porto, alwaar ze wel een WK-koorts hadden en de wedstrijden op grote schermen her en der in de stad te volgen waren. Ik ben benieuwd hoe daar nu de stemming is.
Het is warm vandaag en ik ben lui vandaag. De dag bestaat grotendeels uit twee banken. Eentje binnen wanneer er gevoetbald wordt en degene buiten wanneer er geen wedstrijd aan de gang is. Nieuw leesvoer is er in de vorm van het ‘zwangerschapsboek voor mannen’, wat ik één keer uitlees. Het is een leuk boekje, maar merk dat er afgezien van de biologische en wetenschappelijke achtergrond van hoe zo’n mensje precies opgebouwd is, weinig nieuwe zaken meer in staan en weinig afwijkt van hoe ik het mezelf voorstel allemaal. Er is wel veel herkenning en bevestiging, ook wat waard.
Uiteraard zal het uiteindelijk alsnog allemaal compleet anders verlopen dan dat ik nu denk in te kunnen schatten, maar toch, ik denk dat ik er wel klaar voor ben. Nu heb ik natuurlijk heel makkelijk praten, aangezien mijn aandeel in het geheel eigenlijk pas na deze negen maanden komt. Het echte werk wordt gedaan door de vrouw die er niet is. Die nog even aan het relaxen is in Portugal, die altijd relaxed de hele wereld aan lijkt te kunnen. En dat ook kan. Door haar kan ik dat ook. Wellicht zij ook een beetje door mij. Iets meer het eerste, een klein beetje van het tweede. Zo zie ik het.
Wij zijn wel een team. Dat leer je niet in boekjes.