Nadat ik er eerder deze week achter kwam dat mijn horloge, tevens mijn wekker, al een tijdje alleen het alarm van 6:30 synchroniseert vanuit de app op mijn telefoon waar het mee correspondeert, gewoon, omdat ik dat nu eenmaal zelf zo heb aangegeven een keer blijkbaar en ik dus niet zoals gedacht door de wekkers van 5:00 en 5:40 heen sliep een aantal dagen, was het vanochtend weer een keertje 5:00 uur dat ik naast mijn bed stond.
Photo by Brandi Redd on Unsplash
Dat je na een aantal dagen meteen weer wat gedesillusioneerd kunt zijn vanwege een ander ritme wat zich meteen weer opdringt bleek wel. Wat onwennig stootte ik mijn knie aan de badkamerdeur, terwijl ik me voorzichtig naar de kleedkamer probeer te manoeuvreren zonder teveel geluid te maken en teveel lichten tegelijk aan te doen. Iets met een minimens die deze week iets lichter slaapt. Dat licht lukt aardig, maar dat geluid is dus al vrij snel glansrijk mislukt.
Gelukkig lijkt het allemaal niet zoveel uit te maken en hoor ik uit de kamer van de kleine turf geen geluiden terug komen. Eenmaal beneden kom ik er achter dat het boek, wat ik nog wel in mijn onderbewustzijn van mijn nachtkastje naar de zoldertrap heb getransporteerd, daar nog steeds ligt te liggen. Terug naar boven dus. Weer beneden heb ik mijn hersens en handen blijkbaar meteen voor iets anders nodig, want ik leg het boek op de houten ombouw om de radiator. Met de bedoeling dat daar ook weer vanaf te halen, zodat ik het in mijn rugzak kan stoppen en het in de trein weer tevoorschijn kan toveren om een klein hoofdstukje te lezen.
Nu zit ik in diezelfde trein dit stukje te typen, omdat datzelfde boek nog steeds op dezelfde plaats in de gang op de radiatorombouw ligt. Het was vroeg.