Ik was vandaag als eerste thuis, zoals zo’n beetje altijd op maandag of dinsdag. Ik ben namelijk niet degene die de minimens op deze dagen ophaalt op haar vaste speeladres. Opa’s en oma’s place. Terwijl ik zit te wachten tot de bekende auto achteruit de oprit op komt rijden lees ik de krant van vandaag. Of althans, ik blader hem een beetje hersenloos door terwijl ik een pakje droge crackers naar binnen stuif.
Photo by Sarah Talunay on Unsplash
Wat voor nieuws ik ook alweer allemaal tegenkwam weet ik niet meer heel precies. Iets over verkiezingen in Spanje, alweer. Iets met een extreem-rechtse partij die daar opeens wat zieltjes gewonnen heeft, alweer. En iets over Koningsdag, uiteraard. Terwijl ik me probeer te concentreren op een artikel over de aanstaande abdicatie van de Japanse keizer en zijn zoon de opvolger, worden mijn hersens vrij irritant afgeleid door een zoemend, een beetje gillend geluid.
Ergens weten mijn hersens al lang dat het klinkt als een stofzuiger, maar ze weten ook dat ik alleen thuis ben en ik toch niet zo duidelijk die van de buren door de muur heen kan horen. Vrij snel valt het kwartje, het is namelijk niet een muur waar het geluid doorheen moet, maar slechts een paar ramen. Het geluid komt namelijk van buiten en ik weet ook meteen waarvandaan. Het schouwspel heb ik eerder met open mond staan te bekijken, maar blijkbaar is het heel normaal om tegenwoordig je oprit, buiten dus, van steen, met zand er tussen, vrij intensief te stofzuigen.
Ik kijk er eens naar en bedenk mezelf dat je dan toch wel een heel vredig leven moet hebben, als je je toch zeker een paar uur per maand volledig kunt focussen op het stofzuigen van je oprit. Ergens ben ik jaloers, maar mijn hersens willen dat niet toegeven.