Rond middernacht, de wekker op onze slaapkamer gaf uiteindelijk precies 00:00 uur aan toen we daar naar binnenstapten, liepen we met de kinderwagen over de verlaten straten in Tiel. Niet dat we van die nachtelijke wandelaars zijn, of dat de minimens dusdanig spookt ’s nachts en we geen andere mogelijkheid meer zien dan even een rondje te gaan wandelen. Nee dat niet, al hoor je dat laatste volgens mij weleens.
Photo by Jordan Whitt on Unsplash
Nee, het was de eerste keer dat de we kleine meid en haar verhuiswagen hadden ingepakt om de avond ergens anders door te brengen en haar daar dan ook op bed te leggen, zodat we met zijn allen iets langer zouden kunnen blijven dan 19:00 uur. Wel zo gezellig tijdens een diner. Het adres was dicht bij ons in de buurt, dus het idee van de sous-chef was om haar in plaats van in het campingbedje te slapen te leggen, gewoon in de reiswieg in te stoppen, zodat we die, met minimens en al, op het onderstel zouden kunnen klikken, en in plaats van met de auto, te voet huiswaarts zouden kunnen keren.
Op die manier zou de minimens lekker door kunnen slapen en was het ook nog eens mogelijk dat we allebei een of meerdere wijntjes zouden proeven tijdens het dinertje. Dat laatste was uiteindelijk geen issue geweest, maar de hoofdreden pakte uiteindelijk goed uit. Nadat het culinaire wonder in wording nog onder luid gejuich van haar zelf, wat op den duur overging in geschreeuw, een vers gekookt en gepureerd bakje wortel in haar holle kies had gestopt, was het al snel bedtijd. Nu is alles voor de eerste keer even afwachten, maar op de een of andere manier kun je vaak inschatten wanneer iets goed gaat en wanneer niet. Het is vooraf geen moment in me opgekomen dat mevrouw niet ook op andere plaatsen de schone slaapster uit zou gaan hangen en dit bleek ook al snel.
De babyfoon die op de dinertafel stond, liet eigenlijk, afgezien van wat gebrabbel, alleen de tonen van het slaapliedje horen. Dit gaf ons, en onze gastvrouw en gastheer, de kans om eigenlijk zeer ontspannen van het in elkaar gezette diner te genieten. Als amuse was er een miso-soepje, de onmiskenbare smaak van Japan, waar zo’n beetje bij iedere maaltijd een variant van miso-soep wordt geserveerd. Daarna was het de beurt aan de gestoomde loempia’s van mijn hand. De voorbereidingen had ik thuis reeds getroffen, ze hoefden alleen nog maar even gestoomd te worden. Tijdens de bereiding had ik al in de gaten dat de rijstvellen iets te lang geweekt hadden en hierdoor een tikkeltje zachter waren geworden dan de bedoeling was.
Een week eerder, toen ik ze voor de eerste keer maakte, was dit niet aan de hand. Tijd om het over te doen was er niet, iets met voorbereidingen op een kleine volksverhuizing. Dit resulteerde dan ook in vier zompige loempia’s, eigenlijk meer een groentemixje met een laagje snot, wat ooit een rijstvel was, eromheen gedrapeerd. Smaakvol was het wel, maar qua presentatie uitermate onvoldoende. Als hoofdgerecht was er een kippendijfilet-pakketje met Oosterse vulling en marinade, zoete aardappelpuree en gefrituurde glasnoodles. Heerlijk. Het toetje werd verzorgd door de sous-chef, die inmiddels haar eigen signature-dish heeft gevonden en hier haar hand niet meer voor omdraait. Er verdwijnen acht lava-cakejes in de oven en enkele minuten later druipt de kern van witte chocolade, vanuit het bruine zachte cakeje onze lepels op.
Er zijn lekkere wijnen en er zijn vakantieverhalen. Af en toe horen we iets wat op een huiltje lijkt door de babyfoon, maar het mag geen naam hebben. De avond loopt op zijn einde, we pakken alles wat we niet mee nemen tijdens onze nachtwandeling in de auto die voor de deur staat en laten die voor wat het is. Ik trek de minimens een geleende muts over haar oren, leg een extra dekentje in de wieg en til haar de trap af, in een keer door naar buiten waar het onderstel al klaar staat. Ze vraagt zich met grote ogen af waar ze is, maar lijkt het allemaal wel prima te vinden. Het licht van de straatlantaarns in haar ogen vindt ze minder prettig, dus we trekken de kap iets verder naar beneden. Dit belemmert ook ons zicht op haar en zodra we bijna thuis zijn horen we wat ontstemde geluiden uit het wagentje komen.
Ik doe de kap omhoog en zie de muts ver over haar ogen zitten. Dat ziet er inderdaad minder comfortabel uit. Eenmaal thuis, verhuist ze van de kinderwagen linea recta naar haar ledikantje en mevrouw besluit dat het prima is en slaapt alweer voor we zelf in bed liggen. Slaapkop.