Soms denk ik weleens dat ik er teveel eet. Volgens de richtlijnen van deskundigen is dat volgens mij ook gewoon zo. Zojuist verorber ik er nog eentje, terwijl ik vandaag al twee van die dingen in mijn holle kies heb gestopt. Ik heb het hier niet over een kroket, of een chocoladeletter, nee ik heb het hier over een appel. En dan bij voorkeur; de Elstar, de onbetwiste all-star.
Deze appel is mijn absolute favoriet, maar ik kan niet ontkennen dat enige afwisseling soms noodzakelijk is om weer tot dit besef te komen. Niet omdat zijn broers en zussen niet lekker zijn, maar gewoon, omdat hij zelf toch het lekkerst blijft. Gewoon uit de hand, zoet, klein zuurtje, licht knapperig, maar niet hard en sappig. In deze tijd van het jaar zijn ze het lekkerst. Vers van de bomen.
Soms snijd ik hem in stukjes door de Skyr, één of ander IJslands modefenomeen wat ik ook ontdekt heb. En ik moet zeggen, met een Elstar erin is het een lekkere lunch. Vaak zijn deze rood-gele vruchten niet de enige stukken fruit die ik naar binnen werk. Ook één of twee kiwi’s, een banaantje, soms afgewisseld met wat druiven en een verdwaalde sinaasappel staan op het dagelijkse menu.
Er liggen nu ook Granny Smiths en een aantal ongedefinieerde appels van ons eigen boompje op de fruitschaal. Ook prima appels, evenals de Kanzi, die een prima vervanger vormt wanneer er even wat minder Elstars te verkrijgen zijn. In de zuurkool, op een pannenkoek, in een flap, of in een taart en vroeger geraspt op de bank wanneer ik ziek was, een appel is altijd een goed idee.
De populairste appel ter wereld is niet eetbaar, maar de Elstar is een goede tweede!