De ovenschaal waar de lasagne in heeft gezeten staat al een tijdje te weken in de wasbak. Terwijl ik mezelf van de bank hijs om het boek wat ik eindelijk uit heb terug in de kast te zetten, spoor ik mezelf aan hem even verder af te wassen en daarna in de vaatwasser te zetten. Hele gesprekken kan ik met mezelf hebben over dergelijke onbenullige klusjes.
Photo by Evaldas Daugintis on Unsplash
Eerder deze week heb ik in diezelfde ovenschaal de lasagne al bereid. Toen heb ik er samen met de sous-chef van genoten, vanavond mocht ik in mijn eentje een beetje opwarmen in de magnetron. De sous-chef was tegen die tijd al met de trein op weg naar eindbestemming La Cubanita in Utrecht. De lasagne smaakt best en ik warm nog een klein beetje op. Na deze snelle maaltijd haast ik me naar buiten om het enige klusje van deze avond te doen. Er moesten nog wat onderdelen van een kinderstoel geel geschilderd worden, een eerste laag, zodat de meesterklusser straks in één keer de tweede laag kan aanbrengen.
Klusje van nog geen vijf minuten, maar bijna weer een nieuw t-shirt vernacheld. Bijna. Heel even de bank op, maar dat voelt nutteloos, dus snel de hardloopschoenen aan. Vijf kilometer is het doel. Met een setje van Fatima Haji, onder kenners misschien bekend, voor de niet kenners; zoek maar op, net iets te hard uit mijn koptelefoon, weet ik er een liter of drie zweet uit te persen. De tijden zijn nog lang niet om over naar huis te schrijven en alles doet zeer (ok niet echt zeer, ik zit te zeuren), maar ‘de knie’ houdt het alweer een tijdje prima.
Geen excuses dus meer, maar ik zit nog even in de fase dat ik net zo jammer vind als dat ik daar blij om ben. Een gevalletje zure appel…