Ik zit op de bank, met de laptop op schoot. De sous-chef zit naast me, ingebouwd tussen stapeltjes kinderboekjes die we van haar zus hebben gekregen, omdat de oude eigenaar inmiddels toe is aan wat nieuwe literatuur. Ze begint net met schrijven, we kregen gisteren al een lief kaartje waarin de woorden ‘Oom’ en ‘Tante’ waren te ontcijferen en ook een tekeningetje waarin een baby te herkennen was, haar toekomstige nichtje.
Photo by Layne Lawson on Unsplash
Wanneer ik schrijf op de bank, ligt afleiding op de loer, zo ook nu. Er is één of ander programma over relaties, waarin koppels van allerlei pluimage hun kijk geven op verschillende stellingen. Het is een programma van SBS6, nu niet bepaald mijn favoriete zender, om het zachtjes te zeggen. Voor dit programma zal ik verder ook niet thuis blijven, maar het levert hier automatisch interessante gesprekken op over diezelfde stellingen. Wij hebben nu eenmaal ook een relatie. Een fijne relatie, maar op de vraag wat mij het meeste aan de ander irriteert let ik toch even op mijn woorden. Het feit dat ze zichzelf graag inbouwd tussen spullen op de bank, zo ook nu met de boekjes, is iets wat ik noem.
Het lijkt me vrij normaal dat je je zo nu en dan irriteert aan dingen in je partner, anders ben ik er van overtuigd dat je alles opkropt als een soort tikkende tijdbom. Dat lijkt me geen gezonde situatie. Ik irriteer me ook aan de reclames, aan Patty Brard in een tussenstukje en aan de eindtune van de reclames, maar dit is een ander verhaal. Nu irriteer ik me over het algemeen nogal snel geloof ik, maar dat zijn over het algemeen nooit ernstige zaken en dit komt vooral omdat ik het af en toe gewoon heerlijk vind om ongeneerd op iets te zeiken.
Andersom ben ik me er ook van bewust dat anderen zich hoogstwaarschijnlijk vaak ontzettend irriteren aan dingen die ik doe, of zelfs aan hoe ik ben. Dat snap ik, dat doe ik zelfs zélf zo nu en dan.
….
PS 5KM