Vandaag staat er een mooi rond getal in de titel. Het vertelt me dat dit mijn 200ste stukje is op deze plaats. Nou ja, eigenlijk mijn 204de, maar de eerste vier waren voor spek en bonen en toen was er nog geen uitdaging aan gekoppeld. 200 korte verhaaltjes dus, 200 dagen. Er kan een hele hoop gebeuren in 200 dagen. 200 titels, soms dezelfde onderwerpen, soms een compleet nieuw onderwerp, soms een mijlpaal op zich.
Photo by Markus Spiske on Unsplash
Als je het zo hardop zegt; ‘200’, zou ik mezelf nu vooraf voor gek verklaren wanneer ik vandaag zou besluiten en geloven dat ik een dusdanig aantal onderwerpen zou kunnen bedenken, laat staan er iets over zou kunnen schrijven. En dat mensen dit ook nog eens zo nu en dan zouden lezen, zou uiteraard helemaal niet te verwachten zijn. Blijkbaar zijn sommige dingen toch niet zo onmogelijk als ze lijken. Het besef dat niet alles in één keer, in één dag, in één week, in één maand, of zelfs maar in één jaar voor elkaar hoeft te zijn, is daarin belangrijk. Dit besef komt nu mondjesmaat en het werkt soms bevrijdend dit ook op andere dingen te kunnen toepassen.
Morgen is weer een dag is soms echt goed om in je achterhoofd te houden. Ik zag laatst ergens een tegeltjeswijsheid voorbijflitsen; ‘de slak ziet meer van de omgeving dan de haas’ en ook dat is waar. De tijd verstrijkt altijd even snel en toch voelt dit nooit zo. De sous-chef merkte gisteren op dat ik echt van de patronen ben, dingen doe in een ritme. Dat was een gek besef. Vijf jaar geleden waren dat soort dingen namelijk ver te zoeken en tien jaar geleden was het zelfs compleet het tegenovergestelde. Nu is het af en toe nog steeds chaotisch, maar dan wel iets meer gecontroleerd.
Morgen staat er ook een gecontroleerde chaos op het programma, bij voorbaat excuus voor de vertraagde #201.