Wist ik gisteravond even niet zo goed waar ik moest beginnen, weet ik vandaag al de hele dag waar dit stukje over gaat. Ik heb net nog even getwijfeld, of het niet toch over de verschillende marinades zou moeten gaan. Marinades waarvan ik halverwege de bereiding besef dat ze exact in het thema passen. Het is er eentje met een Amerikaans thema en één met Japanse invloeden. Hierover waarschijnlijk morgen meer (oeh, een onvervalste cliffhanger).
Photo by Austin Chan on Unsplash
Nee, vanavond gaat het niet over marinades en ook niet over een donkere kas die door alle ontstane commotie en spontane bezoekjes van vanavond bijna zonder water kwam te zitten. Nee, het gaat vanavond over een kindje, over een baby. Een baby in de maak welteverstaan. Onze baby. Alles wat ik hier nu typ klinkt nog steeds wat onwennig. Als het geschreven staat, wordt het toch weer wat echter. En een stuk echter werd het sowieso vanavond.
Een aardige man, die het echo-apparaat bedient waarmee de gister aan de toekomstige oma (en opa, vooruit vaderdag hebben we er meteen maar bijgepakt) cadeau gedane babykijksessie in gang wordt gezet, roept een aantal keer; ‘een prachtig kindje’. Ik kijk naar het beeld op het scherm, wat inmiddels steeds vertrouwder wordt en zie inderdaad een druk bewegend kindje. In zwart wit, ik zie een armpje, twee armpjes, een beentje, twee beentjes. Een stel hersentjes in aanbouw en verder alles wat er op en aan hoort te zitten. De echo-kampioen roept wat dingen in Latijn, had ik maar beter opgelet tijdens de lessen van mevrouw de Ru. Ik geloof hem op zijn woord.
Naast me zie ik opa en oma in spé aandachtig naar het scherm staren. De echoman ziet nog iets, iets waar het vanavond eigenlijk allemaal om draait. Het is vrij duidelijk meldt hij. En hij typt iets in het beeld voor hij op print drukt: ‘meisje’.
We worden ouders van een dochter. Ik word vader van een dochter. Een meisje wat nu al complimentjes krijgt; ‘een prachtig kindje’!