De wint huilt een beetje om het huis. De rode leeuw likt wat spetters vet, waarschijnlijk van de speklappen, van de vloer in de keuken. Daarna begint ze wat vragend te miauwen, waarschijnlijk was haar verwachting dat ik het bakje met kattensnoepjes uit het juiste keukenkastje zou halen, maar zo laat is het nog niet. Helaas. Na een paar pogingen druipt ze weer af. Als ik zometeen opsta, zal dat als een nieuw signaal voor een potentieel voedselmoment gelden.
Ik was vandaag wat later thuis. Of althans, in ieder geval later dan de andere bewoner van dit huis. Tijdens de weg naar huis kreeg ik wel de vraag of er al iets aan het eten gedaan kon worden. De voorbereide maaltijden van afgelopen zondag zijn op. Dat betekent dat er een verse maaltijd bereid moet worden. Ik geef wat dingen aan die vast kunnen gebeuren en dat ik ga rijden. Het komt goed is de melding aan de andere kant van de lijn.
Wanneer ik thuis binnenstap lijkt er eerst wat vertwijfeling over dat dat toch wat sneller is dan verwacht en daarna een soort van gevoel van opluchting. De pannen schijnen allemaal aan te bakken, op Google is geen fatsoenlijk recept te vinden en nog wat kleine verwensingen richting de ingrediënten. In mijn ogen lijkt er vrij weinig aan de hand met de maaltijd in wording, maar op de één of andere manier vind ik mezelf na een minuut of vijf alsnog terug achter de pannen om alles af te maken. Voor de vorm draai ik de speklappen een paar keer om, roer ik wat in de andere twee pannen en draai opzichtig een keer aan de pepermolen.
Is dit hoe chefs te werk gaan? Iemand anders alles laten doen en dan zelf tegen het einde in beeld komen om de show te stelen?