Gisteren en eergisteren hebben zich grotendeels in bed en op de bank afgespeeld. Maandag is al slapend aan me voorbij getrokken en gisteren was ik fit genoeg om beurtelings op mijn rug, dan wel op mijn zij, op de bank een zooi afleveringen van Mad Men te kijken. Alles nog steeds wel afgewisseld met de nodige hazenslaapjes en een uurtje in een net iets te warm bad, waarvan ik me achteraf afvroeg of ik daar nu wel of niet van opknapte. Ik denk van niet, maar het doet er niet zoveel meer toe. Ik ben weer beter.
Althans, dat denk ik, en dat is het enige wat telt. Vandaag was er gelukkig nog een bonusmogelijkheid om wat extra energie op te doen en daar waar nodig even helemaal niks te doen. Al is dat laatste wat lastig met een gezelligheidsdier van net iets meer dan vijf maanden in huis. Op de woensdag bepaalt zij immers het programma van 7:00 tot 19:00 en niet andersom.
Toch was er vandaag enige lijn te bespeuren in haar wensen en werd er zelfs op gezette tijden een lekker tukkie gedaan, zodat er tijd ontstond voor rondslingerende klusjes in en om het huis, naast standaardzaken als een stofzuigrondje en een verdwaald wasje, inclusief verstekeling in de wasmand. Het was immers mooi weer en mijn geest bepaalde dat ik er wel weer bovenop was, dus vond ik mezelf op een gegeven moment terug met boormachines in mijn handen om diezelfde stofzuiger eindelijk op te hangen en later met een halfbakken blokkwast die halverwege dienst weigerde (ik had alleen de steel nog vast), terwijl ik de vlonder voorzag van een nieuwe laag ‘reislustig’.
Alles onder toeziend oog van de minimens, die af en toe instemmend vrolijk gilt vanaf haar troon en middels andersoortige geluiden zo nu en dan mijn aandacht trekt om te kijken of ik nog steeds degene ben die ik net ook was. Een goedkeurende lach wanneer ze inderdaad ontdekt dat ik nog steeds ik ben.