Vandaag heb ik twee bladzijden toegevoegd aan iets wat ooit een boek hoort te worden. Twee weken geleden ben ik gestart met dit geklieder. Ik schrijf in een blok wat eigenlijk bedoeld is om in te schetsen, maar het is dus lekker dik papier en er staan geen lijntjes in. Iets wat ik zeer prettig vind en waarom zou ik mezelf beperken tot papier voorzien van voorgedrukte lijntjes als er ook blanco papier bestaat. Bijkomstig voordeel is dat de pagina’s voorzien zijn van een mooie geperforeerde rand om de gemaakte schetsen netjes te kunnen uitscheuren en daar waar nodig in te kunnen lijsten of tegen de muur aan te plakken.
Nu schets ik voorlopig nog niets en dit blijft waarschijnlijk zo, maar ik ben er inmiddels al wel achter dat er veel van mijn gekrabbel uitgescheurd gaat worden ergens tijdens dit proces waar voorlopig nog niets van snap. Enerzijds om dingen misschien net in een andere volgorde te krijgen, anderzijds omdat sommige stuken pure bagger zijn. Mijn passages van twee weken terug, netjes opgetekend met mijn in Tokyo op de kop getikte net iets te dure ballpoint van Pilot, in de net iets te dure schrijfgereiwinkel midden in Ginza, kan ik nu zelf al vaak niet meer ontcijferen. En wanneer ik dat wel kan vraag ik me af waar ik het überhaupt over heb. Een goede start dus. We gaan gestaag door.
Gelukkig was ik niet de enige die lekker aan het kliederen was vandaag. De minimens spande de kroon. Die heeft weliswaar met enige hulp, flink haar best gedaan om een regelrecht kunstwerk te maken voor haar opa die vandaag een jaartje ouder is geworden. Oude handdoeken en nieuwe snoetenpoetsers lagen klaar binnen handbereik. Een heel kleurenpalet aan vingerverf passeerde de revue en een volwaardig pareltje waar opa trots op gaat zijn is het resultaat.
Lekker kliederen op woensdag.