Nadat ik de sous-chef opgehaald heb op de plaats waar zij een groot gedeelte van de week haar tijd doorbrengt, met de auto want het regende bijna vanochtend, stuur ik de grijze bolide huiswaarts. In de veronderstelling dat we een klein beetje haast moeten maken omdat er een avondprogramma is, slinger ik een reeks pannen de Boretti op en trek alle bakjes met left-overs de koelkast uit.
Photo by Jeremy Wermeille on Unsplash
Het wordt een ratjetoe aan overblijfselen vanavond. Een aantal smaken uit het Japanse diner van dit weekend, maar ook een verdwaalde spruiten-wortel roerbak die al enige tijd in de vriezer rondzwierf. Nu hebben we een goede magnetron, maar die gebruik ik bij voorkeur alleen voor het opwarmen van eenpansgerechten of pannenkoeken. Voor ik het weet staan er dus vier pannen op het fornuis en dat alleen voor een opwarmsessie. Nou vooruit, kan het niet laten, ik snijd er toch even een vers uitje en een paprika doorheen en leng de sausjes hier en daar nog een beetje aan met wat extra water en olie.
Uiteindelijk weet ik niet of alles nu beter smaakt dan wanneer ik alles één voor één in de magnetron had gedeponeerd, maar het voelt een stuk beter, dat is ook wat waard. De berg vaat die deze manier van opwarmen met zich meebrengt voelt daarentegen een stuk minder. Na deze kliekjessessie is het tijd voor het avondprogramma, er is wat meer lucht, want de aanvang blijkt niet om 19:00 uur, maar om 19:30. Tijd voor een espressootje dus nog.
Op de fiets begeven we ons naar ECT, wat hier in onze woonplaats staat voor Eerstelijns Centrum Tiel, maar ik op één of andere wijze vooral associeer met European Container Terminal. Zal wel iets met werk te maken hebben. Verder heb ik de hele dag gedacht dat we naar het ziekenhuis zouden gaan, dus verwarring alom. Aangekomen op de bovenverdieping van dit zorgwalhalla is het een feest van herkenning. Iemand roept ‘het lijkt wel een reünie’. Inderdaad, veel bekenden die ook binnenkort een baby verwachten. We bevinden ons namelijk op een voorlichtingsavond over bevallen, en klaarblijkelijk staat, of beter; stond er ook een deel over het gezinsleven op het programma.
De gastvrouw start de avond namelijk met de mededeling dat haar collega, die het deel over het gezinsleven voor haar rekening zou nemen ziek naar huis is, maar dat zij dit naar eer en geweten dan ook maar gewoon voor haar rekening neemt. Haar misselijke collega heeft de powerpoint en de filmpjes namelijk netjes op het bureaublad van de aan de beamer gekoppelde pc achter gelaten. Dat dit uiteindelijk slechts snelkoppelingen blijken te zijn naar bestanden op een usb-stick die er niet meer is, zorgt er voor dat het gedeelte na de pauze beperkt blijft tot drie minuten improvisatie.
Het gedeelte voor de pauze gaat over de verschillende stadia van de bevalling en alle ongemakken die daar bij voorkomen of kunnen voorkomen. Gelukkig wordt het met een knipoog verteld en neemt de verloskundige van dienst zichzelf niet te serieus. Een aanstaande vader achter me neemt zichzelf, en daarmee tevens zijn partner, ook niet heel serieus en kraamt er op een gegeven moment uit ‘dat was toch zeker vijf minuten hard werken’, doelend op zijn waarschijnlijk gebrekkige bedkunsten, nadat net voor de zevende keer was uitgelegd dat de vrouw nogal moet werken tijdens het hele bevallingsproces en dat de man, tsja anders werkt. Het is het type grap dat nooit leuk is en in mijn geval er waarschijnlijk voor gezorgd zou hebben dat ik überhaupt niks meer van de hele aanstaande bevalling had meegemaakt.
Gelukkig is iedereen anders. Ik zie mijn rol inderdaad als ’tsja, anders’, maar hoop dat ik ook maar ergens een procentje of 1,5 tot 2 kan bijdragen aan het geheel, te beginnen met niet maken van stomme grappen.