Ik zit wat voor me uit te staren, ik ben een beetje murw geslagen, een beetje leeg. En toch is het nog geen 22:00 uur op vrijdagavond, weekend dus, ik ben er blijkbaar aan toe. We komen net terug uit Werkendam, de plaats waar ik 32 jaar geleden geboren ben, drie jaar heb gewoond, maar me verder eigenlijk alleen het huis van mijn oma kan herinneren, wat we vanavond weer eens aan de binnenkant hebben gezien.
Photo by Valentin Salja on Unsplash
Ik vraag me af tot hoe ver terug mensen zichzelf dingen herinneren. Zelf denk ik vaak dat ik een nogal slecht geheugen heb, althans, ik heb niet het idee dat ik veel dingen terug kan halen van de periode van voor pak een beet mijn zesde of zevende jaar. En dan nog stel ik mezelf vaak de vraag of dat ik dingen daadwerkelijk herinner of dat ik me vooral de foto’s die er van die periode zijn voor de geest kan halen. Op andere momenten weet ik vrij zeker dat ik terugdenk aan iets van lang geleden, dan is de gedachte aan bepaalde gebeurtenissen vrij helder.
Bijvoorbeeld toen het gesprek van vanavond op de één of andere wijze ging over de oude eetkamerset van oma, die al enige tijd op zolder in bewaring stond en onlangs verhuisd is naar een verdieping lager. Al voor oma in detail trad over hoe die er ook alweer uitzag, wist ik meteen ‘oh ja die witte met grijze’. Net zoals er nu naar boven komt dat ik daar vroeger altijd cassis dronk en dat er in de voorraadkast beneden een bak met plastic blokken was te vinden. Niks bijzonders die blokken, een soort duplo, maar dan toch niet. Maar omdat deze blokken bij oma stonden, werden ze vanzelf bijzonder en bouwde ik er graag van alles mee.
Chips kregen we ook, als ik het goed heb bij deze oma altijd Nibb-it. De grote mensen dronken dan koffie. Tijden veranderen, vanavond dronk ik zelf twee koppen koffie en was er een lekkere koek. De volgende keer toch maar eens vragen of ze nog cassis heeft, en Nibb-it. Nu heb ik spontaan zin in Nibb-it, misschien is mijn geheugen toch beter dan ik denk.