Het originele plan voor vandaag was om het terras onder de pergola een flink stuk uit te breiden. De voorbereidingen zijn eerder deze week al getroffen met een rit richting Praxis en het benodigde hout ligt dus ook al enkele dagen te wachten tot het een permanentere bestemming krijgt. Gisteravond rees echter al het donkerbruine vermoeden dat dit plan weleens in het water zou kunnen vallen.
Gistermiddag, in de eindsprint naar huis om het weekend in te luiden, belandde ik namelijk met mijn fiets op de motorkap van een auto die me volledig over het hoofd zag. En daar lag ik, languit op straat, mijn fiets een stukje verderop en de tassen uit de fietsmand een beetje verspreid eromheen. ‘Verdomme’ is mijn eerste stille reactie. Of nou ja, of hij echt zo stil was weet ik niet, maar op één of andere manier blijf ik vrij rustig, ‘kan gebeuren’. Ik raap de tassen op, zet de fiets wat op zij en lijk weer terug te zijn in de echte wereld.
Een geschrokken bestuurster vraagt of ik pen en papier heb, maar stelt daarna al snel voor of ze niet achter me aan kan rijden, ze woont ook in de buurt. Ik geef snel mijn adres, stop de tassen weer op hun plek en stap weer op de fiets. Andere omstanders vragen nog of het echt wel gaat, maar ik hoor het allemaal maar half. Op de fiets merk ik echter dat fietsen wat moeilijk gaat door een kromme trapper en een wat stramme knie. Eenmaal thuis loop ik wat verdwaasd rond en vraag me hardop af of de dader echt nog wel komt, aangezien het wat lang duurt.
Wanneer ik op het punt sta de hoop, en daarmee ook meteen maar de hoop in de volledige mensheid, op te geven, rijdt er een vaag bekende auto de straat in. Het blijkt een blauwe, ik had durven zweren dat ik zojuist toch echt op een rode motorkap lag. Toch is het de auto die me zojuist gelanceerd heeft, gek, hoe snel het brein dingen vergeet of anders ziet. De vrouw blijkt net zo geschrokken als ik, zo mogelijk nog meer en wil alles zo goed mogelijk oplossen. Ik heb mijn hoop weer terug en daarmee ook mijn hoop in de mensheid. Het is maar een fiets en die knie heelt wel.
Geen terraswerkzaamheden vandaag, wel hoop. En een leenfiets.
…..
PS Voorlopig geen km’s…