Vandaag waren er wat opstartproblemen in de vroege ochtend. Opstaan ging niet van harte, al gaat dat zelden wel van harte, maar dat terzijde. De gang naar ontbijt zorgde niet voor enige eetlust en in de grote ontbijtzaal was het spitsuur.

Chaos in de ontbijtzaal

Nu ben ik op zijn zachtst gezegd al geen fan van enige drukte wanneer ik net opgestaan ben, laat staan de chaotische gewaarwording van een hotelontbijtzaal in China, waar men niet zozeer bekend staat om de rust en de structuur. Even slikken dus, maar goed, wel meteen wakker, er is zelfs wat adrenaline te bespeuren geloof ik. De eetlust is er nog steeds niet echt en dan zal eigenlijk tot aan het einde van beursdag nummertje twee zo blijven.

De keuze is reuze hier, een enorm buffet, maar verder dan een net iets te droog croissantje en een dim sum pakketje kom ik niet. Dat smaakte gisteravond toch beter. Op naar het mierennest dat beurs heet. Bezoekers vliegen je om de oren, vragen, geen vragen, beleefd buigen en knikken, visitekaartjes all over the place, ‘can I take picture’, ‘ja natuurlijk can you take picture’, en voor je het weet is het al lang en breed tijd om te lunchen. Volle maag van de flesjes water, te weinig drinken op zo’n dag is dodelijk (niet letterlijk, maar toch) is de eetlust nog steeds aan het rondzwerven elders in Shanghai.

Kwallen

Mijn collega haast zich om wat lunchpakketjes te halen, beetje rijst met een vleesmixje. Mijn tanden net niet stukgebeten op de stukken bot, het is bepaald geen bento. Maar goed, we kunnen er nog even een paar uur tegenaan. Een uitnodiging voor een diner valt de stand binnen, maar met het ontbijt en de lunch in gedachte, ga ik van het ergste uit.

Wat blijkt, doemdenken. Na een korte wandeling brengen onze gastheren ons naar een restaurant in een groot nieuw shopping center. Shanghai homestyle cooking zeggen ze, moeders recepten. Ik laat me graag verrassen geef ik aan, en zelfs vandaag is dat echt zo. De gerechten komen op tafel, geen idee wat het allemaal is, eerst proeven en dan pas vragen wat ik in mijn mond heb gestopt. Zoet en vet varkensvlees, wat rare vinloze minipalingen, stukken kwal, een pot kippensoep met een volledige kip erin, iets wat lijkt op soja en wat verdwaalde groente. Alles is even lekker, onze gastheren zijn ‘happy’ met mijn regelmatige ‘it’s very delicious’, en dat is dan ook meteen zo’n beetje het niveau van de Engelse conversaties deze avond. Een mix van Chinees en Japans voert de boventoon, maar dat geeft niet, we snappen elkaar. De taal van tafelen is blijkbaar universeel. ‘Burp’