Na een audientie op het Consulaat der Nederlanden in Osaka is het tijd om koers te zetten naar de volgende halte, Tokyo. Met een van de vele metrolijnen gaan we naar Shin-Osaka station, van waar ik, zonder mijn Japanse vriend, doorreis naar Tokyo. Ik kan dus nog een keer gebruik maken van enige zekerheid omtrent eten bestellen bij koks die niet zo goed Engels kunnen.

Iets met sojasaus

In het station, bij één van de vele eettentjes, bestellen we wat op een automaat en er rolt netjes een kaartje uit. De bestelpalen van McDonald’s bestaan hier al tientallen jaren. In de keuken staan vier mannen met een handdoek om hun hoofd dampend hete noodles te maken. Mijn kommetje wordt iets met sojasaus heb ik vernomen. We moeten even staand wachten, want het is immer lunchtijd, dus alle plaatjes aan de lage baropstelling zijn voorlopig even bezet door andere pakken zoals wij. Uiteraard allemaal netjes met stropdas, ik val meteen uit de toon.

Spetteren

Na een minuutje wachten worden we door één van de twee vriendelijke dames een plaatjes gewezen en een glaasje koud water voorgezet. Al snel arriveert de kom met lekkers en is het slurpen geblazen. Slurpen met behulp van een grote porseleinen lepel en stokjes. Het gaat me steeds beter af, maar bij iedere poging een hap naar binnen te zuigen denk ik aan mij overhemd en de rondspetterende sojasoep. De schade valt mee achteraf, drie kleine vlekjes, die net genoeg opvallen om er blij om te zijn dat er verder geen afspraken op de agenda staan. Een stropdas was hier zeker gesneuveld.

In dezelfde snelheid als dat we de noodles naar binnen hebben gewerkt, lang tafelen is hier alleen iets voor ’s avonds, in gezelschap, met bier, of saké. Op andere momenten is eten alleen functioneel. Net als alles hier ultiem functioneel is. Met een snelheid van ongeveer 300 kilometer per uur, raast het landschap tussen Osaka en Tokyo aan me voorbij. De shinkansen brengt me veilig op de volgende bestemming.

Tokyo. Waar alles zo gehaast is dat het rustgevend wordt.