Ergens tussen Geldermalsen en Culemborg komt het besef dat ik ook deze keer toch echt wat vergeten ben. Iedere reis is het vaste prik, gelukkig nooit dingen die van levensbelang zijn, zoals paspoort op portemonnee. Maar toch, terwijl de trein richting Utrecht Centraal gaat, komt het besef dat er geen stropdassen in de koffer zijn verdwenen.

Zijderoute

Geen halszaak (sorry, flauw), maar voor het doeleinde van de reis toch redelijk essentieel. Dat wordt dus op stropdassenjacht op één van de vier vliegvelden de komende dagen, of in de plaatselijke H&M in Osaka, Tokyo of Shanghai. Gelukkig blijkt uit eerdere ervaring dat die wereldwijde modeconcerns weinig tot niets verschillen van de zaken die wij hier kennen, zelfs die in Tiel komt aardig overeen. Een fijn stropdasje moet daar dus prima te scoren zijn. Trouwens, kwam het zijde niet uit het Oosten?

Hollandse boterham

Bestemming vanaf Utrecht is Schiphol, en in de Intercity komt pas de rust weer wat terug. Het hoofd stond toch nog op staandje haasten vanochtend. Geen ontbijt, geen besef dat er gegeten moest worden, een bakkie koffie is volgens mij nog net gelukt. Eerste bestemming op Schiphol is dus de Amsterdam Bread Company, voor een goede laatste Hollandse boterham. Met een lege maag het vliegtuig in is niet het beste idee.

Met de boterham in de maag wordt koers gezet naar de juiste gate, een gate die al redelijk vertrouwd begint te worden. Een gate met Japanse toeristen die nog even de laatste mogelijkheid aangrijpen om foto’s te maken van de vertrekplaats. Een gate met mensen zoals ik, alleen, met allerlei vormen laptop- en aktetassen. En vrienden, die samen richting het onbekende vliegen met een Lonely planet boek en een rugtas. En stellen, stellen die samen op avontuur gaan. Zoals ik eerder dit jaar op avontuur ging als de helft van een stel. Als team. Alles komt terug, mooie herinneringen. Het avontuur duurt voort, alweer een paar hoofstukken verder. Gelukkig niet alleen, maar als team.