Puur, melk, wit, met nootjes, smeerbaar, drinkbaar, van Tony, bevroren, warm of strooibaar. Ik heb het hier natuurlijk over chocolade. Dat goedje gemaakt van cacaobonen.
Photo by Michał Grosicki on Unsplash
Chocola is hier niet echt veilig in huis. Als er iets is, dan moet dat op, zo snel mogelijk. Niet omdat het snel bederft, nee, gewoon omdat mijn hersens dat signaal afgeven. Chocoladeletter, hop, naar binnen. Wat het precies is weet ik niet, echt genieten doe ik er zelfs niet altijd van, vaak wel, maar het is meer iets wat gewoon moet.
Chocopasta in huis, dan wordt dat gegeten, is het er niet, mis ik het niet. Een verdwaalde reep van Tony Chocolonely, helemaal voor mij. Niet alleen omdat ik de snelste ben, maar omdat de tweede persoon hier in huis liever chips of borrelnootjes naar binnen werkt. Een goede combi hier van zoet en hartig dus. Brownies, een doos magnums, of een zak chocoladepepernoten, geen maat zit er op.
De enige uitzondering is chocomel, dat is lekker, maar is toch wat minder bijzonder dan de rest. Met chocolade schijn je ook erg lekker te kunnen koken, en dan heb ik het niet per se over taarten of toetjes. Nee ook in combinatie met hartig, pittig en allerlei andere smaken komt deze Zuid-Amerikaanse uitvinding goed tot zijn recht. Tenminste, dat schijnt, eigen ervaring heb ik hier nog niet heel veel mee, maar dit lijken me toch enkele experimenten waard. Alleen al om het feit dat een aantal mislukte probeersels misschien de dwangmatigheid om alles in één keer op te vreten misschien wat matigen.
Maar eerst kijken of ik het laatste restant chocoladeletter van de chipsliefhebber kan scoren….
Een gedachte over “Chocolade”