Het is vandaag de derde dinsdag in september. Wat betekent dat er in Den Haag vandaag een troonrede werd voorgelezen door onze koning. De koning die zijn best doen om misschien toch Willem IV te worden in plaats van Willem Alexander. Willem met baard. Willem van Oranje. Het enige wat ik zo’n beetje heb meegekregen van het hele spektakel, afgezien van het getrimde gezicht van Willempie dus, zijn een paar mooie foto’s.
Foto’s van het mooiste aan Willem: Maxima. Laatst heb ik me nogal kritisch opgesteld in verband met haar klungelige optreden richting de potentiële Kernbomgooiert in spe: Bin Salman. Dat is alweer een tijdje geleden en dat hele voorval was alweer weggezakt eigenlijk. Vandaag zag ik haar in een fragment van het jeugdjournaal waar ik toevallig voorbij zapte vrolijk een aantal keer ‘Hoera’ roepen voor haar man, nadat een spreekstalmeester ‘Leve de koning’ had geroepen, haar man dus.
Ze roept hoera voor haar koning. Het zag er koddig uit. Ik roep vandaag hoera voor mijn koningin, die het vast niet zo’n goed idee vindt dat ik haar hier zo omschrijf, maar ze is vandaag nu eenmaal jarig. Ik roep hoera doormiddel van een grote plastic bak bezorgsushi. Geen taart dus maar rijstrolletjes en rauwe vis. Wanneer ze thuis komt, ligt de minimens al op bed. Na een klein fietstochtje vanaf oma en opa was deze volledig uitgeput. Er worden nog net wat koeien nageroepen vanuit het zitje voor me, maar eenmaal thuis is het al snel op. Het is de derde dinsdag in september. ‘Leve de koningin’, die terwijl ik dit tik vanaf haar hoekje in de bank zachtjes grinnikend ‘kijk’ roept en me lachend aankijkt met twee eetstokjes in haar neus. Heerlijk.