Deze week zijn de sous-chef en de minimens samen naar ‘het bureau’ geweest. Dan heb ik het niet over een voormalig Oost-Duits Stasi-kantoor, of het politiebureau, maar het roemruchte consultatiebureau. Deze organisatie houdt de groei van alle kleine mensjes in Nederland een beetje in de gaten, geeft zo nu en dan wat advies en prikken de kleintjes met wat dunne naalden in hun spekkige bovenbeentjes, om er zo voor te zorgen dat ze de juiste vaccinaties toegediend krijgen en geen rare ziektes oplopen. Niet onbelangrijk dus.
We moesten het voorafgaand aan onze eigen ervaringen doen met wat wisselende verhalen van andere ouders. De een trok toch inderdaad al snel het vergelijk met een Stasi-kantoor, of zelfs nog wat sterkere termen. Onze ervaringen tot op heden zijn echter best positief, laten we er vanuit gaan dat dit zo blijft. Na het bezoekje aan dit adviesorgaan wist de sous-chef te melden dat we volgens de mensen daar best mochten beginnen met iets nieuws. Iets nieuws waar ik zelf nogal blij van word en waar veel van deze lapjes tekst aan gewijd zijn. Eten!
We mogen en kunnen beginnen met de culinaire ontdekkingsreis van onze minimens. De tijd van alleen melk, melk en melk is voorbij en alle registers zullen binnenkort open getrokken worden om de kleine meid alles wat ze maar mag te laten proeven. Ze zal zure gezichten trekken, verbaasde ogen opzetten, spugen, weigeren, smakken, kokhalzen, lepels weggraaien en haar kaken stijf op elkaar houden. Vandaag was de vuurdoop. Een pannetje met stukjes wortels stond te koken tot standje gaarkeuken was bereikt en daarna was het vijf minuten als een idioot prakken geblazen om er voor te zorgen dat er geen grote klontjes meer in te vinden zouden zijn. Note to self: je hebt ook een blender…
Met haar slap om in de Stokke-bak zat ze klaar, nieuwsgierig met grote ogen, benieuwd naar wat er nu weer gaat gebeuren. Een hapje wortel verdwijnt in haar mond, tegen de binnenkant van haar hamsterwangetje aan, om de smaakpapillen op het minuscule tongetje niet meteen teveel te activeren. Na een paar seconden van totale apathie en onbegrip over waarom papa en mama zo verwachtingsvol voor haar staan, begint ze wat te ontdekken, er zit iets in haar mond. Ze maakt wat kauwbewegingen, laat de oranje brij wat door haar mondje gaan, lijkt wat weg te slikken en begint daarna te lachen! Test doorstaan! Er volgen nog drie kleine happen, begroet door zowel zure als lachende gezichten en een klein kokhalsje. Maar alles verdwijnt uiteindelijk in haar maag en het is een goed begin.
Dat smaakt naar meer.
…..
PS 9km