Volgens mij ging één van de eerste verhalen hier, nog voor het een persoonlijke uitdaging werd, over ‘Hollandse kost’. Ik doelde hiermee natuurlijk op de grote variatie aan stamppotten die wij als Hollanders graag tot ons culturele erfgoed rekenen.
Photo by Antoine Rault on Unsplash
Met de vallende bladeren in alle kleuren geel, oranje, rood en bruin en een heerlijk najaarszonnetje, was het er vandaag weer eens tijd voor. Met stip volgens mij de meest stereotype stamppot die het spectrum te bieden heeft; de boerenkoolstamppot. Het is woensdag, dus dat betekent tegenwoordig dat de kluszus en de kluszwager met ons mee-eten, dus er liggen twee zakken groene kool in de koelkast te wachten tot verdere verwerking. Dat door klusomstandigheden de kluszus uiteindelijk alleen aan tafel verschijnt begrijpen we als geen ander.
De sous-chef zou vanwege haar voorlopig nog relatieve overschot aan vrije uren alvast de aardappels schillen, maar dit liep even anders vanwege een soms wat verstrooide collega. Die vergiste zich een uurtje, dus de twee zaten nog vrolijk aan een kopje thee toen ik thuis kwam. Hindert niet, verstrooide mensen zijn vaak ook lieve mensen, zo ook hier het geval.
Dus, die aardappels schil ik dan zelf maar even, gooi ze in een grote pan met water, een beetje zout en twee laurierblaadjes. De boerenkool hier bovenop, nog iets later twee rookworsten daar weer bovenop en zachtjes koken/stomen voor ongeveer een half uurtje. Het hele zwikkie goed uit laten lekken in een vergiet, te natte stamppot is niet te eten, daar heb ik een slechte herinnering aan. Wanneer alles lekker is droog gedampt kan het weer terug de pan in, en stampen maar. Een paar klontjes boter en wat melk voor de smeuïgheid en uiteraard een koekenpannetje uitgebakken spekjes.
Serveren in de pan, zodat iedereen zijn eigen bord vol kan scheppen, de worsten op een bord ernaast en uiteraard niet een pannetje jus vergeten. Verder op tafel voor de liefhebber; mosterd en azijn.
Herfst.